Portalen openen en continenten helen. Werken met de onzichtbare lagen van land en volk

Healen in het buitenland

Er zijn plekken in de wereld waar iets in de energie zo voelbaar is dat ik het meteen oppik. Alsof een land fluistert. Soms zacht, soms schurend, soms schreeuwend om gezien te worden. Op zulke momenten is het alsof mijn systeem automatisch gaat scannen en weet: hier mag ik iets doen. Niet omdat ik mezelf belangrijker vind dan een ander, maar omdat dit simpelweg is wat mijn ziel te doen heeft. Het hoort bij wie ik ben en bij hoe ik werk.

 

Hier op het eiland Phu Quoc in Vietnam hangt de energie scheef. Dat voelde ik al meteen toen ik hier aankwam. Alsof een plaat onder dit eiland uit balans was geraakt. Gisteren kwam de roep. Die is nooit subtiel bij mij. Het is een innerlijk weten dat door alles heen klinkt: ga nu, doe dit. En dan luister ik.

 

Ik zette een stevige pin in een vastgelopen laag. Het was alsof ik iets moest opendraaien, een soort slot dat allang dicht zat en niet meer vanzelf open wilde. In dat moment zag ik wat hier al die tijd werd vastgehouden. Iets dat niet mocht stromen. En op het moment dat ik het losmaakte, voelde ik het al: deze plek gaat veranderen. Dat kost tijd, herstel op dit niveau gaat nooit in een oogwenk. Maar de beweging is ingezet.

 

De kwal-energie

In dit soort grote healingen werk ik nooit alleen. Altijd komt er die gigantische energie naar voren die ik al jaren herken als een soort grote kwal. Het klinkt misschien gek, maar het is precies wat ik zie: een enorm energetisch wezen dat zijn tentakels of draden uitstrekt om te helpen. Een soort kanaal dat mij ondersteunt om helende energie door te geven aan plekken waar dat nodig is. Die kwalenergie verschijnt alleen als het om groot werk gaat. Zoals nu, een heel eiland.

 

Deze kwal kwam vier jaar geleden ook in mijn veld toen ik voor het eerst voelde dat ik iets te doen had voor het continent Australië. Hij tilde als het ware het land een stukje op in de energie, zodat er ruimte kwam om te bewegen, te herstellen, te ademen. En die tentakels reiken diep in de harten van de oorspronkelijke bewoners: de aboriginals.

 

Toezicht houden op de energetische lagen van Australië

Wat ik toen hoorde was even indrukwekkend als confronterend: de aboriginals mogen hun stem terugpakken. Hun kracht, hun waardigheid, hun zelfverzekerdheid. Eeuwenlang is dat onderdrukt. Maar hun zielsgeschiedenis is diep en oud. Zij dragen een wijsheid die de wereld nu weer nodig heeft.

Dus ik vroeg: mag ik naar Australië? Het antwoord was steeds hetzelfde. Nee. Nog niet. Jij houdt toezicht. Jij moet van afstand ondersteunen wat er in beweging wordt gezet.

Het resultaat? Jaren vol lucide dromen waarin ik nacht na nacht terechtkwam op Uluru. Een plek in de droomwereld waar ik met shamans sprak en samen met hen werkte aan wat opnieuw geboren wilde worden in het veld van Australië. In die dromen voelde ik het verdriet dat werd losgeweekt. Laag voor laag kwam er van alles vrij. Oude trauma’s, verstilling, wat onder de oppervlakte leefde maar niet geleefd mocht worden. Vloeken tav de Engelsen moeten nog steeds opgeschoond worden. Ook zag ik dat stuk van de tussensfeer dat vernieuwd moest worden. Een gigantisch werk dat niet in woorden te vangen is.

 

En nu… mag ik eindelijk komen

Tot een paar weken geleden. Toen hoorde ik het ineens. Hilde, het is tijd om naar Australië te gaan. Ik heb zo vaak gewacht op dat moment dat het surreal voelde om het eindelijk te horen. Maar ik vertrouw het. Alles klopt. Het universum stuurt altijd op timing.

Of ik naar Uluru ga, weet ik nog niet. Begin januari is het daar bloedje heet. Maar ik voel wel dat ik iets moet met de stenen. De heilige plekken. De aarde daar. En dat ik bij Rinske, in het gebied met water waar ik straks verblijf, ook wat mag doen. Wat precies? Dat ontvouwt zich vanzelf.

 

Voor nu ben ik hier. Op een eiland dat aan het bijkomen is van wat stil en dichtzat. De energie beweegt, ook al zie je dat niet meteen met je ogen. En dat is wat healing op dit niveau is: het begint in lagen die je pas later terugziet in de fysieke wereld.

 

Waarom ik dit deel

Dit werk doe ik meestal zonder er woorden aan te geven. Het gebeurt gewoon onderweg. Maar misschien is het tijd dat het ook zichtbaar wordt. Niet om een podium te pakken. Maar om te laten zien dat healing kunst is. Dat aarde, mens en ziel één veld zijn. En dat sommige mensen simpelweg een taak hebben in dat veld, waar ter wereld ze ook zijn.

Mijn reis gaat verder. En zoals altijd volg ik de roep.

 

Wil jij ervaren wat er in jouw energieveld verschoven wil worden, of welke zielslaag bij jou om heling vraagt? Je bent welkom voor een online reading, waarbij ik lees wat er om verschuiving vraagt.  www.heelde.org