Afscheid van een fase die ik nog even wil vasthouden
De dag voor een grote reis is voor mij nooit een moment van alleen maar blije drukte. Het lijkt misschien alsof ik nu zou moeten stuiteren van enthousiasme, maar eerlijk gezegd voelt het heel anders. Ik loop door mijn huis en merk dat er iets in mij zwaar wordt. Niet negatief, maar oud. Afscheid-achtig. Alsof ik nog één keer kijk naar alles wat mij de afgelopen tijd heeft gedragen: de geur van mijn huis, mijn ochtendlicht, de plek op de bank waar ik altijd mijn thee drink, en natuurlijk Aapie die op zo’n typische manier om me heen blijft cirkelen omdat hij voelt dat er iets verandert. Ik voel dan niet alleen het vooruitgaan. Ik voel ook dat er iets eindigt, en dat raakt me meer dan ik soms toe wil geven.
Waarom dit verdriet bij me opkomt
Ik weet dat mensen denken dat ik nu juist blij moet zijn, maar mijn systeem werkt anders. Ik ben iemand die zich echt verbindt met waar ze woont en werkt. Met mijn ritme, mijn buurt, de grond onder mijn voeten. En dus voel ik het wanneer ik dat moet loslaten. Dat verdriet dat opkomt, dat is voor mij geen twijfel. Het is gewoon mijn lichaam dat afscheid neemt. Mijn ziel is al onderweg, maar mijn lijf blijft altijd net iets langer hangen bij wat waardevol was.
En ja, ik kan enorm uitkijken naar wat komt. Dat doe ik ook. Maar ik ben ook iemand die voelt wat verdwijnt, en ik vind dat eerlijk gezegd heel mooi. Het maakt dat ik bewuster vertrek.
De ziel die vooruitgaat en het lichaam dat nog even blijft hangen
Elke keer als ik zo’n reis maak, merk ik dat mijn energie al weken van tevoren begint te verschuiven. Ik krijg andere dromen, andere ingevingen, mijn aandacht glijdt steeds vaker naar daar. Maar mijn lijf… mijn lijf is langzamer. Dat blijft nog kijken naar mijn spullen, mijn mensen, mijn werkkamer, mijn vertrouwdheid. Het is bijna ontroerend hoe letterlijk mijn lichaam afscheid neemt. Dat ik nog één keer langs mijn boekenkast strijk. Nog één keer Aapie vastpak. Nog één keer door mijn huis loop alsof het me iets wil vertellen.
Het verdriet dat dan opkomt is eigenlijk gewoon mijn menselijkheid. En ik laat het maar gebeuren, want ik weet dat dit deel van de reis is.
De stilte vlak voor iets groots
De avond voordat ik ga voelt altijd als een soort tussenwereld. Alles is klaar. Het huis is schoon. De oppas is geregeld. De koffer staat open of al dicht. En dan ineens valt er een soort stilte over alles heen. Een zwaar-lichte stilte. Ik ken ’m inmiddels zo goed. Het is de laatste uitademing van een periode. En eerlijk gezegd raakt die stilte me vaak dieper dan het moment van vertrekken zelf. Het is het ogenblik waarop ik besef hoeveel dit thuis me heeft gegeven, hoeveel ik hier heb mogen leven en groeien, en dat ik nu echt een hoofdstuk afrond. Het is geen zwaarte, maar een zachte erkenning. Verdriet voelt dan niet als een last, maar als een vorm van liefde voor wat ik achterlaat.
Wat deze fase mij eigenlijk vertelt
Ik weet inmiddels dat als ik dit verdriet voel, ik niet harder moet werken om blij te zijn. Ik moet juist meebewegen. Even zakken. Erbij blijven. Dan wordt het zacht. Dan voel ik: ja, ik ben klaar. Ik hoef niet te springen. Ik hoef niet te stralen. Ik vertrek precies vanuit wie ik nu ben. En dat is genoeg. Reizen begint voor mij nooit wanneer ik mijn paspoort laat zien. Het begint wanneer ik me bewust word dat ik iets achterlaat. Dat ik iets afrond. Dat ik weer een nieuwe versie van mezelf meeneem naar ergens ver weg. En dat hele overgangsgebied — waar het oude nog niet weg is en het nieuwe nog niet begonnen — dat is misschien wel het meest spirituele deel van reizen. Voor iedereen die dit herkent: dat verdriet betekent niet dat je terug moet. Het betekent dat je met open ogen leeft.
Voor wie merkt dat deze overgang meer raakt dan alleen het idee van op reis gaan, en voelt dat er iets in beweging komt dat dieper ligt dan je hoofd kan volgen, kan een sessie enorm verhelderend zijn. In mijn werk kijk ik met je mee naar precies die lagen die onder zo’n transitie wakker worden, zodat je snapt wat er schuift en waarom je het zo intens voelt. Meer hierover vind je op deze website.
Tags: reizen boven de 50, reizen boven de 55, reizen 50 plus, reizen 55 plus, solo reizen vrouw, solo reizen boven de 50, vrouw alleen op reis, alleen reizen als vrouw, single reis vrouw, single reis 50 plus, solo travel female, vrouw op reis Azië, intuïtief reizen als vrouw, spiritueel reizen boven de 50, solo reizen veilig, alleen reizen Zuidoost-Azië, alleen reizen Maleisië, alleen reizen Thailand, alleen reizen Cambodja, digital nomad 50 plus, digital nomad vrouw, reizen na 50, spiritual female traveler, conscious travel woman, mindful reizen vrouw, bewuste reisvrouw, wereldreis 50 plus, lange reis boven de 50, vrouwen die solo reizen, vrouwelijke reizigers 50 plus, vrouwelijke reizigers 55 plus, verdriet voor vertrek, verdriet voor reis, emotioneel voor vakantie, emotioneel voor reis, spanning voor vertrek, vertrekstress, reisstress, waarom ben ik verdrietig voor ik op reis ga, angst voor verandering, loslaten voor vertrek, transitieperiode, overgangsperiode, ziel die vooruit reist, reizen en emoties, spirituele reis, intuïtief reizen, persoonlijke groei, innerlijke transitie, energetische overgang, vertrouwd achterlaten, afscheid voor reis, melancholie voor vertrek, spanning voor avontuur, zielsmissie op reis, reizen vanuit intuïtie, bewust reizen, energetisch reizen, reisvoorbereiding emoties, verdrietig voor vakantie, verdrietig voor lange reis, reisangst betekenis, spirituele betekenis verdriet, innerlijke beweging voor reis, gevoelige reizigers, hooggevoelig op reis, HSP reizen, waarom voel ik dit, emotionele verdieping, persoonlijke ontwikkeling, introspectie, zelfreflectie, zielswerk, innerlijke heling, hechten en loslaten, afscheid nemen, energetisch loslaten, innerlijke rust vinden, reizen met bewustzijn, reisblog spiritueel, ziel en reizen, emotionele voorbereiding, reizen en heling
Reactie schrijven